Baba Yaga_1973

Θα ήθελα να ήμουν μία μαντλέν του Μαρσέλ Προυστ, είπε ο λευκός γάτος  εκείνο το βαρύ αυγουστιάτικο πρωϊνό  που η ηλιοφάνεια δεν ήταν αρκετά αιγυπτιακή για τα γούστα του

Πως και έτσι; Αντιρωτώ  με προφανή ένδεια επιχειρημάτων και νοημοσύνη άδειου κελλιού γκούλαγκ που φιλοξενούσε αντιφρονούντα που δεν είχε πει» καλημέρα ευλογημένα σοσιαλιστικά στάχια» για 678η φορά

Κοίτα να δεις, η μαντλέν έχει μοναδικό σκοπό της να καταναλωθεί και 126 χρόνια μετά να γλασαριστεί με κολλώδη υλικά  για να αποτελέσει στο Ιλλιέ  Κομπρέ( το εξοχικό των παιδικών χρόνων του Μ.Π.) για τους τυχάρπαστους τουρίστες που θέλουν να δουν πως ΕΜΟΙΑΖΕ.
bush le boucheeΆρα η μαντλέν πραγμάτωσε τη διαδρομή της εντροπίας της σχεδόν μεταφυσικά, από υλικό αναλώσιμο του πεπτικού συστήματος  μορφοποιήθηκε σε λογοτεχνικό σημαινόμενο, πνευματώθηκε σε αποσωματοποιημένη διάσταση, ορατή όμως δια γυμνού οφθαλμού . . .το πρόβλημα όμως είναι ότι μια μαντλέν δε ΛΙΑΖΕΤΑΙ όπότε  . . .

 

Kαλύτερα να προσποιηθώ ότι χασμουριέμαι ποίηση –δηλαδή- θα πήγαινε κάπως έτσι μια γατίσια επαγρύπνηση της τιποτένιας εποχής που ζούμε

Το γιουκάλι  σαν σφεντόνα ημιτόνια τέντωσα/Σε μια θάλασσα ναυάγια έπιασα Θεό

Στον τυλίγω και στον φέρνω σε φασκιά αμνού/Να τον ντύσεις με παλτά στον  απέραντο χειμώνα των ανθρώπων

Είναι πιο πυρηνικά τα αισθήματά σου απ τη φουκουσίμα

Ραδιενεργά βρακιά στάζουν ηδονή

Μολυσμένες αγκαλιές μεταδίδουν φόβο

Σε ποια μεγαχέρτς εκπέμπει  η μελαγχολία του Προφέιν;

 

ATT00002
Έχω μια καλύτερη ιδέα από το να πατρονάρεις λέξεις χωρίς ρήμα, πακετάρουμε βαλίτσες για Σοκότρα, το νησί με τις δράκαινες μποαμπάπ. Ή όχι, πάμε να φτιάξουμε πόλεις lego που με την τριβή των χεριών απευλευθερώνουν όπιο και μετά να ρίξουμε τις οπιούχες πλαστικές πόλεις στη λίμνη του Μαραθώνα.

Advertisements