Στάζαμε μέλι και εφηβεία στα προάστεια

Τρέφαμε γάλα  τα  κερασένια χείλη του φωτός

Πονούσαμε άγρια στα προάστεια

Και ο κήπος άνθιζε λουλούδια τις πληγές

Πεινούσαμε για αλήθεια στα προάστεια

Μα γευματίζαμε μονάχα αγκαλιές

Έκανε κρύο στα προάστεια

Και ήταν τα τζάκια πάντα αναμμέννα χριστουγεννιάτικες γιορτές

Όπου μεγάλωσαν κάποια στιγμή της εφηβείας οι κρίνοι

Και μίσχοι φορτωμένοι  κουμπωμένους φόβους έγιναν ευπόληπτοι ασβοί

Τα ροζ κουνέλια της αυλής κρύφτηκαν στα υπόγεια

Και κάποια απαγγέλαν φιμωμένα γέλια ως κραυγές

Θα μείνω πάντα 16 στα προάστεια

Θλιμμένη κόγχη με απαράμιλλη σιωπή

Να τιθασεύω ήλιο και αδέσποτα σκυλιά

Σε δρόμους που δεν οδήγησαν ποτέ τους πουθενά.

Advertisements