ΜΕ ΝΕΥΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΡΙΒΟΘΩΡΗ(Κ)ΤΟ ΘΡΟΝΟ ΜΟΥ

Οι επαγγελματικοί συνεργάτες(υπερταξικά μπάζα ακαλλιέργητης περιοπής) υφίστανται για να πάρετε μέρος στο πρωτάθλημα τηλε-φτυσίματος από τζαμαρία απέναντι εταιρείας και να εξοικονομείτε χρόνο, σύελο και συμμετοχές σε τουρνουά του επιπέδου σας , από όσο πιο απομακρυσμένα σημεία ακροβολισμού φτυσίματος, ει δυνατόν.

 ( και ένα παλαιό των ημερών απόσπασμα για να μη τους στείλω όλους στο απόσπασμα, αν και ήδη ζουν στην ατομική τους χωματερή.)

Η αόρατη βία και τα αργυρώνητα ερμαφρόδιτα  όταν φωτίζεται η νύχτα τα ευτελή της πέπλα. Κάναμε σεφτέ στην κοσμική πανήγυρι των ανήμερων θηρίων. Πάρτυ σε κοσμικό νησί. Η τερατογένεση βρίσκει τον ιλουστρέ της Καιάδα. Όταν δεν πρέπει να πηγαίνεις κάπου κάντο μόνο ως απόδειξη αντιαισθητικής αμετροέπειας. Η αιμομιξία των άσχημων, ο χαμαιλέων στη γούρνα . . . ο πόθος του ατομικού σκηνοθετείται μόνο στο άστυ, μην πας μικρή ενζενύ θα σε φάνε οι μικροαστοί της ζούγκλας.

Αυτά.

 

ΚΕΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ( ΣΤΟ CD ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ)

Λοιπόν εκείνο το πρωινό ο Αδάμ είχε «πρωινή έγερση», κοινώς ονείρωξη, κοινώς φλαμπουριά, φουσκοδεντριές, άρες μάρες σηκωμάρες  κλπ κλπ. Παρθένος καθώς ήταν με ωροσκόπο χαμαιλέοντα και Αφροδίτη στους Ζυγούς λύσατε τα κορίτσια πηδήσατε, δεν γνώριζε τι να κάνει με το σηκωμένο λάβαρο της επανάστυσής του, στην κυριολεξία,  γιατί του συνέβαινε και κάθε μέρα αυτή η κατάσταση.  

Η Εύα, Παρθένος και αυτή στο ζώδιο των Σεξωχθύων, το είχε προσέξει, αλλά όχι με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί το μόνο ενδιαφέρον της είναι αν το κραγιόν από βατόμουρα κρατάει αν πίνεις χυμό καρύδας όλη μέρα. Μία μόνο φορά το έπιασε και της φάνηκε αρκετά σκληρό, πράγμα που της έδωσε το ερέθισμα να πλύνει το φύλλο συκής του Αδάμ, που το φόραγε ολόκληρη βδομάδα και δεν έλεγε να το βγάλει από πάνω του, και μετά να το κρεμάσει γύρω στο όρθιο μόριο να στεγνώσει, αυτοσχέδια primitive απλώστρα, ένα πράγμα. Ο Αδάμ, που ήταν γλαρός, το είδε και το διασκέδασε ως do it yourself απλώστρα και αναθεώρησε την άποψή του για την αχρηστία του φλάμπουρου. Σου λέει, θα μπορώ να κάνω και καμία χειρωνακτική δουλεία με το εργαλείο, αν το χέρι μου για κάποιο λόγο τα φτύσει! ( που να είχε ανακαλύψει και τη μαλακία, αδιακόρευτος θα έμενε η Πρωτόπλαστη!)

  

Η Εύα, προκομμένη, όσο και τεμπέλα, όπως όλες οι παραδείσιες γυναίκες πριν την εργασιομανή κόλαση στην κάθοδο των μυρίων (ευρώ), συναίνεσε βαριεστημένα και προσπαθούσε να σκεφθεί και άλλες πιθανές χρήσεις αυτού του σάρκινου «Μούλτι-Μασίν Τούρμπο Πάρανταις  π.Χ..com», δηλαδή αν κάνει για γουδί,  βαριοπούλα, κουτάλι σούπας ή έστω και για φλόγιστρο κρεμ μπρουλέ, που τόσο της είχε λείψει. Παράδεισος, παράδεισος, αλλά ούτε Καρίμ Ρασίντ υπήρχε, ούτε pop art boutique hotel τύπου Semiramis όλο πλέξιγκλας, οπότε Παράδεισος my ass! 

 

Και έτσι περνούσε ο καιρός χωρίς χλίδες, αλλά και χωρίς σεξ. Για έρωτα ούτε λόγος. Πρώτα πρέπει να ανακαλύψεις τη διεισδυτική -στον ψυχισμό σου- δύναμη του σεξ και μετά να ερωτευθείς τον χριστιανό που στον εφόρεσε.( αν είσαι επιρρεπείς στις συναισθημετικές καβάτζες)Οπότε, πάπα το καρπούζι, πάμε για ντάκερι μπανάνα σπλιτ στην ακρογιαλιά. Τα παιδιά είχανε καιρό να πάρουν το μπανάκι στο Super Paparadise και με το που μπήκαν στο νερό, τσουπ! μπαμ και πάνω το μοτέρ του μικρού πριαπιστή.Η Εύα αιφνιδιάστηκε. Παααααάλι? Μα δεν έχουμε κανά πολτό να αναμείξουμε. Ούτε είναι βράδυ να στήσουμε ονειροπαγίδα. Το έπιασε, λοιπόν.Και τότε εκείνος , με το πηδάλιο την πήγε βόλτα στα κύματα. Κάπως έτσι πρέπει να γεννήθηκε στις επόμενες γυναίκες  η ιδέα ότι στη θάλασσα  ΠΑΝΤΑ κάποιος κορόϊδος τους ταξιδεύει και παρελκόμενα η ιδέα του γκόμενου με σκάφος. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ . . . 

Ο,ΤΙ ΚΟΙΜΑΜΑΙ, ΧΑΙΡΟΜΑΙ

Με αφορμή την καθολική αφομοίωση του διδάγματος της φιλμικής διδασκαλίας του Τακέσι Κιτάνο: Zatoitisi, ο τυφλός ΣαμουράιΔώστε μου πίσω το εγχειρίδιο του Ύψιστου Άρεως 

 

Μα την πίστη του σπαθιού! Αυτός ο χειροπρακτικός κατέχει τη γεωμετρία του τέλειου. Θα έδινα τα πάντα να τον ακολουθήσω μέχρι τέλους, να γευθώ τη δροσιά του άλικου, να εφαρμόσω τη γραμματική των αίλουρων, να υποτάξω το μεσογειακό μου αίμα στην ευγένεια του ανατέλλοντος Ζατόιτσι. Στην πέτρα του έρημου δρόμου κάθεται αμελής του παρόντος. Φαινομενικά! Το μπαστούνι αυτού του άνδρα δεν θερίζει, διαγράφει μοιραίες τροχιές. Ευμενής ο αέρας φτερουγίζει το θάνατο σε κάθε παραβάτη του μη προφανούς:  χαρμόσυνος πίδακας αίματος, αυγή θεσπέσιας μάνητας σε κάθε ειδεχθή ασελγό του φωτός. Ο Ζατόιτσι είναι ο ήρωας, άρειος σε κάθε κρυφή εκδήλωση της δύναμης του. Αναστάσιμη ωμότητα των ένθεων, το bokem αυτού του σαμουράι ενορχηστρώνει τον χορό των διαμελισμένων γιακούζα. Τι ευτυχία να τον παρακολουθώ πίσω από τις κερασιές της Οκινάουα να καθαγιάζει τη στιγμή των ακρωτηριασμένων ρόνιν του Όγκι! Θέλω να γίνω η παλλακίδα του, να ξαγρυπνώ στο χλωμό φως του φεγγαριού περιμένοντας να επιστρέψει και η ανάσα του να ανθίζει σάκε και νύχτα.  

Όμως ο Ζατόιτσι είναι ο Κιτάνο και το αντίθετο. Μπαίνω στη δαιδαλώδη κλιμάκωση του εν ζωή ρόλου. Άρα επιθυμώ τον σκηνοθέτη όσο και τον τεχνίτη του σπαθιού. Έχω παρανοήσει, ετοιμάζομαι για Ιαπωνία, θα ακολουθήσω το ιδεόγραμμα της πρώτης επιθυμίας. Όσο περνάει η ώρα θέλω να γίνω αυτός! Δεν γνωρίζει όρια η επιθυμία, μόνο πειθαρχία στο άπειρο. Με την τυφλή υποταγή μου θα ακολουθήσω τα ίχνη του στα βάθη των αιώνων.  Εκστατική έκλαμψη η σκιά του επικείμενου ολέθρου στην κόψη του άτεγκτου ατσαλιού. Η σάρκα του βραχίονα μεστώνει στην απόφαση του ακαριαίου: φτερουγίζει η καταιγίδα των αετών πάνω απ΄τις καλαμιές. Και εγώ γυμνή από αντιστάσεις , με τα μαλλιά μου να σκεπάζουν το στήθος της προσμονής, κρυφοκοιτάζω πίσω απ΄τη γούνα της αλεπούς τα τρομακτικά σου χέρια.Ω , ναι . .

ΦΥΣΑ.Ε.Ι.

Το πρωϊ κοίταξα τις πεσμένες γλάστρες.
Το μόνο που έλειπε ήταν το κεφάλι του Nicolas Cage.
Σαν αφίσα του “Adaptation”
Eίμαι και πολύ σινεφίλ τελικά.

Τώρα ετοιμάζω το βλέμμα του Αλεξάντερ Ντελάρτζ.
Και κουρδίζω το πορτοκάλι μου στην ώρα της μεγάλης αναλγησίας.
Οι δείκτες κοιτάζουν πάλι εντός της περιφέρειας του κύκλου.
πάω να τετραγωνίσω το καρπούζι.

HAPPY “Steak and Blowjob” DAY!u sweet motherfuckers . . .

Η 14η Μαρτίου έχει ανακυρηχθεί από την επίσημη κοινότητα αναξιοπαθούντων αγγλοσαξώνων ως παγκόσμια ημέρα «Μπριζόλας και Πεολειχίας»¨.
Όπως αντιλαμβάνεστε η ημερομηνία είναι συμβολική και απαντά ένα μήνα μετά τη “St. Valentine’s Day” σε αυτή την σοκολατομπουρεκο-πάρε μου τώρα αζάν προβοκατέρ-αγαπουλο-κάνουμε χαβαλέ-δεν-το-εννοούμε-και καλά ημέρα.

Προτείνω λοιπόν και εγώ την δική μου παγκόσμια ημέρα
« χαλασμένων screensavers στο pc καλού συνεργάτη με φωτογραφίες photoshop που τον σοδομίζεις»

ΒΛΑΜΕΝΓΚΟ

Στην πόλη των κοιμισμένων κορμιών, ένα νέο σκίρτημα γεννήθηκε.Ένα αναφιλητό ζωής στα ξεψυχισμένα σαρκία της οιστρηλατημένης κάπνας.Μια προοπτική κινησιολογικής αναγέννησης και ανανέωσης των νεκρωμένων κυττάρων.Αν και οι Απόκριες είχαν τελειώσει και τα απομεινάρια μιας νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου μπαρουτοκάπνιζαν με τις κάνες στραμμένες στα νώτα του καθενός, ένας νέος ,καρναβαλικός χορός ξεπήδησε μέσα από τις στάχτες και το νηστίσιμο ζόφο.Η βλακεία θα απελευθερωνόταν μαζί με τις ζωώδεις σωματικές ορμές και το σώμα θα μεταμορφωνόταν σε ναό της.Θα αποθεώνονταν όλα τα πρωτόγονα ένστικτα της παθολογικής ανοησίας και θα αποκτούσαν τον επίσημο χορό που τους αρμόζει. 

Βρέθηκε και ο απαραίτητος καθηγητής, ο Φοντέιν Ντεπατρέιρο, και ανέλαβε δράση ιδρύοντας τη Σχολή Χορού « Τζίντζερ & Τζίνγκο Μπιλμπόα», κάπου κοντά στην ακτίνα δράσης της ανταγωνιστικής σχολής του Κούλη Αγνωστόπουλου. 

Ο χορός «Βλαμένγκο», η νέα τάση βλακοπατριωτισμού των ενδορφίνων, έγινε πολύ γρήγορα η νέα τάση και χορευόταν σε όλα τα massive club της ελληνικής επικράτειας.Να σημειωθεί ότι είναι ο πιο εμπορικός χορός που έχουμε εξάγει μετά τον τούρκικο ζεϊμπέκικο, το – global πλέον- συρτάκι dance, το φρυγολυδικών καταβολών τσιφτετέλι και το χορό του Ισαϊα χόρευε εν τω μέσω της νυκτός. 

Μία χορευτική ανταπάντηση φυσικά ανέτειλε από τις μετερίζια του ελιτισμού και ονομάστηκε “Frango”. Όσοι μετείχαν του κομψού αυτού κινήματος, απλά χτυπούσαν παλαμάκια στους χορευτές «Βλαμένγκο» αναγκάζοντάς τους να πέσουν ηρωικά ξεψυχισμένοι από τον ίδιο τους το ζήλο. 

ΠΑΡΕ ΜΕ ΣΤΟ ΧΙΛΤΟΝ

Εμφανίζεται μαθητευόμενη θεραπαινίδα τον δημοσίων σχέσεων στην κληρονόμο της αυτοκρατορίας Hilton για interview.
Κρατά με στυλ το portfolio της, ένα αρκετά ευμέγεθες δερματόδετο portfolio με φωτογραφικά ενσταντανέ και συστατικές επιστολές της επιτυχημένης σταδιοδρομίας της.

Μόλις το βλέπει η Paris αναφωνεί για το portfolio:
My God, καινούρια travell bag Luis Vuitton χωρίς λαβές;
και με εσωτερικό μόνο κοσμικές photos;
Και γιατί δεν την έχω ΕΓΩ πρώτη;

H συνεντευξιαζόμενη πούλησε την ηλίθια ιδέα της πλούσιας κληρονόμου ως metropolitan high urban bag πατέντα και ύστερα από μία απλή μήνυση της Paris εναντίον της συνεντευξιαζόμενης για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, η Paris δικαιώθηκε και μοσχοπούλησε αδρά το πανηλίθιο genius υπερπροϊόν της.

Η ιστορία είναι fiction- εμπνεύστηκα πάλι από μένα( μμμμμμμμ΄αγαπώ)- αλλά μπορεί να συμβεί σε κάθε μια μας. Προσοχή στις χαριτωμένες χαζές σαν εμάς. Γιατί εμείς το έχουμε.

ΠΙΣΤΗ ΑΝΤΙΛΟΠΗ

Ήρθε η ώρα.
Να μιλήσω για αυτόν.

Ντριιιιιιιιιν!
«Είναι κανείς εδώ;»
Α, μου φέρατε το γράμμα που ταχυδρόμησα στον εαυτό μου . . .
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, θα ήταν προτιμότερο φυσικά αν το είχατε ρίξει στην πυρά, μαζί με την εωσφορική αποστολέα, αλλά αφού έχουν έτσι τα πράγματα αποδέχομαι την ανιδιοτελή προσφορά της επιστολής μου. . .

Ο ταχυδρόμος με κοιτάει. Βλέπει το φως αναμμένο και σηκώνει το χέρι για να το σβήσει πάνω απ΄τον ώμο μου. ΄Όχι το χέρι, το φως. Αγγίζονται μόνο οι αναπνοές μας , η συνήθεια της απώλειας της φωνής κάτι τέτοιες φορές αποδεικνύεται θαυματουργή.
Τον κοιτάω. Θα μπορούσε να είναι ο επόμενος, θα μπορούσε να είναι και ο άνδρας που χθες το βράδυ μεθούσε τους εφιάλτες του με αλσατικά αποστάγματα .Ψάχνει το στυλό του. Συλλεκτική Mont Blank, αλλιώς δεν υπογράφω, θα καθίσω στα πόδια του και θα φτύσουμε μαζί τα σπαραξικάρδια πονήματα της έλλειψης πίστης στην Αστάρτη και τα πτερόεντα της μπάσταρδα. Θα κλάψουμε πικρά, και τα δάκρυά μου θα στολίσουν φευγαλέα τα ηλιοτρόπια χάδια του.
Η ποίηση εγκαταλείπει τους μύστες , για να τους θέτει στην υπηρεσία της . . .

Η επιστολή. Χειρόγραφη, σαν εσένα. Τα μάτια σου παρακολουθούν τη θυσία. Οι βλεφαρίδες σκιερές σαν νηνεμία στο αποτρόπαιο. Γράφω για να υποτάξω την απροσπέλαστη ουσία σου. Με ποιο δικαίωμα εισήλθες στο χάος και επέβαλες την εξουσία της λογικής. Ας υποθέσω ότι είχαμε γνωριστεί σε έναν αυτοκινητόδρομο στην έρημο της Νεβάδα. Εσύ πηγαίνεις νότια και εγώ κάθομαι σε μια vintage βαλίτσα. Τραγουδώ κάτι γελοία στιχάκια τύπου Monsieur Cannibal, o Harry Bellafonte σκάει στα γέλια και μου δίνει να πιω απ΄τη δική του caipirinia. Αλλά, όχι αυτό που έχει σημασία είναι εσύ. Το πως θα ποτίσεις την Κυριά με τας Αμελείας. Πίσω στη Νεβάδα τα φρικιά της έκστασης ποντάρουν στους αντικατοπτρισμούς της ερήμου.

Συνεχίζεται . . .

ΔΕΗ-ΣΥ ΓΙΑ ΦΩΣ

Αν η εκπαίδευση, σύμφωνα έναν εξαίσια ομφαλοσκοπικό απολογητή του συστήματος Will Durant, είναι η εξελικτική ανακάλυψη της διαρκούς μας άγνοιας, . . .

τότε μήπως είναι αυτιστικό το ακουστικό των ηλιθίων;

ENTER THE SPACESHEEP(beeeee . . .)

Το επιφώνημά της κράτησε μία ολόκληρη αιωνιότητα.
Η μηχανή του χρόνου προσγειώθηκε στη γλώσσα της. Δεν ανήκε βέβαια στη χρήστρια, αλλά στον πολιτισμό των εύγλωττων, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Δύο ασημένια ανθρωποειδή 88 εις τη ν στρογγυλοκάθησαν στο κέντρο της γλώσσας και έκαναν πικ νικ με κάψουλες χωρόχρονου πάνω στους γευστικούς κάλυκες της αίσθησης του γλυκού.
Της τοποθέτησαν ένα τσιπ αιώνιας ηδύτητας.
Από εδώ και στο εξής, ότι και αν ξεροκατάπινε, θα μεταμορφωνόταν σε φυσαλίδα( ενίοτε μεταφυσικό ανθρακούχο νερό) που θα έσκαγε σαν τσιχλόφλουσκα στο μεταβολισμό των κορεσμένων υδατανθράκων.
Ροζ αιμοσφαίρια θα έδιναν ζωή στην καρδιά της.
Το πικρό θα εξοριζόταν στον πλανήτη των εχθρικών κλώνων, στον πλανήτη των εγκλωβισμένων φρουρών.
Μόλις τα εργατικά ασημένια ανθρωποειδή 88 εις τη ν τελείωσαν την αποστολή τους και εκτοξεύθηκαν προς τη Διαστημική Πολιτεία Πλατωνικών Τεχνών και Επιστημών,
το στρογγυλό της φωνήεν κύλησε στο κέντρο του δρόμου.
Και μέσα του άνθισε ένα τεράστιο μη με λησμόνει.

PS: όσο αφορά στον τίτλο, μόνο ένας φέρελπις φίλος μπορεί να τον δεχτεί και ως δική του συνεισφορά . . .